Patron

Grzegorz Wincenty Piramowicz (ur. 1735, zm. 1801, jezuita, działacz Komisji Edukacji Narodowej, pisarz, pedagog, filozof).

Grzegorz Piramowicz urodził się we Lwowie w rodzinie pochodzenia ormiańskiego. Był synem Jakuba, patrycjusza lwowskiego, tytularnego sekretarza Augusta III, i Anny z Nikorowiczów. Uczył się w lwowskim kolegium jezuickim, a po zakończeniu nauki wstąpił do zakonu jezuitów. Studiował teologię w Akademii Lwowskiej. Po ukończeniu studiów został profesorem teologii moralnej w kolegium krzemienieckim. Od 1764 roku został nauczycielem synów kasztelana lwowskiego Józefa Potockiego, z którymi odbył podróż po Włoszech oraz Francji. W tym czasie dokonał przekładu „Bajek Fredra”, który miał pomóc zaczynającym naukę łaciny oraz francuskiego. Do 1770 przebywał w Rzymie, gdzie prowadził w jezuickim Collegium Romanum wykłady z teologii moralnej. W 1771 wrócił do Lwowa, gdzie podjął się obowiązków profesora filozofii. Po porwaniu króla Stanisława Augusta głosił kazania oraz publikował teksy rojalistyczne. Był stałym gościem tzw. czwartków literackich na zamku warszawskim oraz autorem oraz współpracownikiem „Zabaw Przyjemnych i Pożytecznych”. Został powołany na stanowisko komisarza oraz sekretarza w Komisji Edukacji Narodowej (1773). Tworzył programy szkolne, sekretarzował Towarzystwu do Ksiąg Elementarnych (1775). W 1774 został proboszczem w Kurowie, gdzie zamieszkał. Dalej prowadził aktywną działalność literacką. W 1779/1780 na zlecenie KEN podróżował po Włoszech, Szwajcarii oraz Francji, gdzie poznawał tamtejsze programy edukacyjne. Po powrocie do kraju otrzymał godność kanonika kamienieckiego. Został również doktorem Uniwersytetu Krakowskiego. W 1783 pomagał przy wydaniu „Ustaw KEN”. W 1787 wydał „Powinności nauczyciela mianowicie zaś w szkołach parafialnych i sposoby ich dopełnienia”, które uważa się za szczytowe osiągnięcie polskiej myśli pedagogicznej w XVIII wieku. Powinności zarysowały rolę nauczyciela, stając się próbą nobilitacji profesji nauczycielskiej. Piramowicz uchodzi również za prekursora wychowania fizycznego i oświaty zdrowotnej w Polsce. Po uchwaleniu Konstytucji 3 maja wpisał się na listę członków Tow. Przyjaciół Ustawy Rządowej. Grzegorz Piramowicz zmarł w 1801 i został pochowany w kościele kurowskim.